Home

Αύριο ειναι η δεύτερη φορά που φεύγει από αυτο το σπίτι. Την πρώτη ήταν μόνος, μάζεψε γρήγορα κάποια από τα πράγματα του και κάθισε στο μπαλκόνι να κάνει ενα τσιγάρο. Χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν ο Μάνος.
– Έλα ρε μλκ, καλά είσαι;

– Ξέρεις πως ειναι να φεύγεις από ενα σπίτι που αγαπάς;
Αύριο φεύγει πάλι. Αυτή τη φορά ειναι δικη του επιλογή, ή κοινή, αν προτιμάς. Ασχέτως όμως αν ειναι για καλό, ο χωρισμός παραμένει δύσκολος. Ας ειναι.

Τι θα ήταν όμως αυτοί οι τοίχοι πάνω στη Ρεματιά αν δεν τους γέμιζε η Χριστίνα; 

“Τοίχοι boy μου”. 

Και τη Χριστίνα την παίρνει μαζί του, σε νέο σπίτι, με φρέσκοβαμμένους τοίχους για να γεμίσει και αυτούς.

Η Ρεματιά ειναι εδω, δεν πάει πουθενά. Ούτε και αυτοί. Τις Κυριακές του φθινοπωρου θα την επισκέπτονται ξανά, τρώγοντας γοφαρια στο φούρνο με δεντρολίβανο & λεμόνι, μόνο που αυτή τη φορά τους τοίχους θα γεμίζει άλλο ενα κορίτσι.

“Εις το επανιδείν μωρή Χαλανδραρα”.

Μόνο καλά έζησε εδω, αυτο θα ´χει να θυμάται.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s