Home

221619-image002

Ο Σταύρος ήταν λίγα χρόνια μεγαλύτερος από εμένα. Άκουγε μανιωδώς AC/DC. Τραγουδούσε επίσης σε μία μπάντα που – δε θυμάμαι πως λεγόταν – αλλά είχε κανα 2 τραγούδια που μου άρεσαν πολύ. Σε ένα από αυτά το ρεφρέν έλεγε “κανείς για μένα δε νοιάστηκε ποτέ, και τώρα είναι αργά, μην κλαις, έχε γεια”… Αυτά τα “μάνα πονάω” των 90s. Ωραία μπάντα πάντως. Μαζί τους έπαιζε ντραμς – και ας ήταν κλαρινετίστας – ο Θάνος, γιος ενός μέλους από τους Χειμερινούς Κολυμβητές, και συμμαθητής άλλων φίλων. Καλό παιδάκι. Τέλος πάντων. μένοντας στον ίδιο δρόμο, 5-6 πολυκατοικίες μακριά, και παράλληλα παίζοντας με μπάντες στην Τούμπα, αν και δεν κάναμε πολύ παρέα, τα λέγαμε. Μια μέρα πήγα σπίτι του να ακούσουμε κάτι δίσκους. Κάποια στιγμή έβγαλε έναν, με λευκό εξώφυλλο και κάποιον τύπο που φώναζε… “Πάνος Τζαβέλας – Τραγούδια Απ’ Το Αντάρτικο Λημέρι Του”

– Ποιος είναι αυτός ρε μαλάκα?

Δε θυμάμαι τι μου απάντησε, αλλά νομίζω πως ήταν κάτι τύπου “άκου μικρέ, και θα με θυμηθείς”…

23 χρόνια αργότερα, αν με ρωτήσεις “boy, πες μου ένα τραγούδι που περικλείει μέσα του τη μαλακία της ανθρώπινης φυλής και που θα το θυμάσαι για πάντα”, θα σου πω τον “Παντελή”, και πάντα θα θυμάμαι εκείνο το απόγευμα μετά το σχολείο, στο σπίτι του Σταύρου που έμαθα τον Πάνο Τζαβέλα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s