Home

Πέρυσι είχε γράψει μια ωραία μελωδία. Κουπλέ, ρεφρέν, στο κινητό του. Συγχορδίες, λα-λα-λα. Εδώ και 12 μήνες την είχε στο μυαλό του, ήθελε να γράψει στίχους, να την κάνει τραγούδι. Το προσπάθησε, δεν του έβγαιναν, τον έτρωγε – ήξερε πως έχει στα χέρια του μια ωραία μελωδία. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, πάντα ερχόταν στο μυαλό του τα λόγια του Σαββόπουλου από το “Ο Παλιάτσος και ο Ληστής”.

Βγήκε από το μπαρ, πέταξε το ποτήρι με δύναμη στο τσιμέντο και κοίταξε αυτούς που ερχόταν προς το μέρος του. Άμα πιει πολύ δεν υπολογίζει, το τραβάει. Λίγο αργότερα περπάτησε παράλληλα με τον Θερμαικό και κάθισε στα σκαλάκια, μία ανάσα από τα νερά του. Σαλονίκη. Έμεινε εκεί, μεθυσμένος, να σκέφτεται, να συζητάει, να νιώθει, να υπάρχει. Την είχε ξεχάσει αυτή τη νύχτα, τη θυμήθηκε σήμερα.

– Δεν έχεις ύπνο ε?
– Μπα, θα πάω να κάτσω στο σαλόνι, θέλω να γράψω κάτι στίχους.

“Κοιτάζω γύρω μου το τσίρκο ηλεκτρικό, όλα στη μπρίζα.
Σ’ ένα μονόδρομο βαρύ κι ασθενικό, για μια μαρκίζα”.

Αυτούς ίσως και να τους υπογράψει με το όνομα του.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s