Home

Ξερω ενα μέρος. Και δεν ειναι πολλα αυτα που με κανουν, πλέον, να νιώθω πλήρης. Κοιτάει απ’ το μπαλκονι του τη Σύρο, και αν στρίψεις 25 μοίρες δεξια απο τον νοτιοανατολικό καβο μετα τα Λουτρα θα βγεις στη Σεριφο. Εχει ακίνδυνα έντομα και κατα καιρούς κουκουβάγιες πάνω στα σύρματα της ΔΕΗ που σου κρατάνε παρεα τα βραδιά. Κρατά τον ήχο των ιστιοπλοϊκών, τα χουμε ξαναπεί αυτα, γυρνάει ο αερας στο κούφιο σίδερο και σφυράει. Χαμηλές & ψηλές συχνότητες, εξαρταται τι προτιμάει να ακουσει το αυτί. Εχει και θαλασσα. Αυτο το κοριτσι που μαγεύει. Την ταξιδεύουν, της γράφουν τραγουδια, ποιήματα, τη ζωγραφίζουν… Τι κακο πια μ’ αυτη τη θαλασσα. Δεν εχω ακουσει τόσα τραγουδια για ποταμούς ή λιμνες. Ξερω που λες ενα μέρος. Και δε μεγάλωσα σ’ αυτο, με πήγανε. Κοιμάμαι τ’ απογεύματα μεθυσμένος στη βεραντα, ξυπναω τα πρωινά και μενω να ακουω. Κι οταν πίνεις τον πρώτο καφε η το τελευταίο ποτο, βλεπεις να μπαινοβγαίνουν πλεούμενα στο λιμανι. Κι εμενα μ’ αρεσει η κίνηση. Οποια κίνηση. Ακομα και αυτη που δεν ειναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτο της. Προχωρα & βλεπουμε, το στασίδι σκοτώνει. Μη σε ζαλίζω, γνωριζω κατι που μπορούσε βεβαια να σε σώσει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s