Home

Τον Παντελη τον γνώρισα πριν γινει “Παντελιδης”. Κοινός φίλος, ο μελλοντικός του παραγωγός, με προσκάλεσε σε ενα μαγαζι στα νότια για να τον ακουσω.

– Ποιος ειναι αυτος ρε Κωστα;

– Ελα πιες ενα ποτο να τον δεις.

Θυμαμαι, μου έκανε πρωτόγνωρη εντύπωση, το γεγονός του οτι 300 ατομα τραγουδούσαν ολους τους στίχους ενος ανθρώπου εκτος δισκογραφίας. Μιλήσαμε μετα το τέλος της βραδιάς, του ζήτησα μάλιστα να μου γράψει κι ενα κομμάτι για τα παιδια.

– Μα εγω γράφω λαϊκά, εισαι σίγουρος;

– Γράψε εσυ μια μπαλάντα και μη σε νοιάζει.

Μαζι του είχε ενα πιτσιρίκι, σχολιαρόπαιδο. Ήταν συνεχώς απο πισω του, τον κοίταζε με περισσια περηφάνια – ήταν ο μικρός του αδερφος.

Σημερα, οταν πληροφορηθηκα τον θάνατο του, σκέφτηκα αυτο το παιδι. Μονο αυτο το παιδι. Δεν εχω συγκρατήσει το πρόσωπο του, αλλα θυμαμαι ξεκάθαρα την περηφάνια στα ματια του, για τον μεγαλο του αδερφό.

Καλο ταξιδι Παντελα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s