Home

Βαριεμαι να σου πω ακριβώς πως και τι.. Αλλα μικρός διάβαζα Καρυωτακη, Πολυδουρη και Γωγου – απο τους δικούς μας. Μάλλον μου άρεσε το αποκοσμο στα λόγια τους. Μια ζωη μινορε γαμω το κερατο μου..
Πιθανότατα, σίγουρα, και το γεγονός οτι είχαν πεθάνει κάπως… Γοητεια ο παράξενος θάνατος; Στα 14 σίγουρα ναι. Εχοντας λοιπόν την πρώτη μου κλασική κιθάρα, επιανα και έγραφα κατι μουσικές πάνω στα λόγια τους. Οι “Αγάπες” του Καρυωτακη ήταν το πρώτο. Μερικές φορες, άμα νοιώθω, το τραγουδαω. Και να ξες ειναι μεγαλο πράμα να τραγουδας και να νιώθεις πράγματα που εγραψες 20 χρονια πριν. Πολυ δικό σου πράγμα. Ατοφιο.

Θα ‘ρθουν όλες μια μέρα, και γύρω μου
θα καθίσουν βαθιά λυπημένες.
Φοβισμένα σπουργίτια τα μάτια τους,
θα πετούνε στην κάμαρα μέσα.
Ωχρά χέρια θα σβήνουν στο σύθαμπο
και θανάσιμα χείλη θα τρέμουν.
«Αδελφέ» θα μου πουν «δέντρα φεύγουνε
μες στη θύελλα, καιπια δε μπορούμε,
δεν ορίζουμε πια το ταξίδι μας.
Ενα θάνατο πάρε και δώσε.
Εμείς, κοίτα, στα πόδια σου αφήνουμε,
συναγμένο από χρόνια, το δάκρυ.
«Τα χρυσά πού ‘ναι τώρα φθινόπωρα,
πού τα θεία καλοκαίρια στα δάση;
Πού οι νυχτιές με τον άπειρον, έναστρο
ουρανό, τα τραγούδια στο κύμα;
Οταν πίσω και πέρα μακραίνανε,
πού να επήγαν χωριά, πολιτείες;
»Οι θεοί μας εγέλασαν, οι άνθρωποι,
κι ήρθαμε όλες απόψε κοντά σου,
γιατί πια την ελπίδα δεν άξιζε
το σκληρό μας, αβέβαιο ταξίδι.
Σα φιλί, σαν εκείνα που αλλάζαμε,
ένα θάνατο πάρε και δώσε.»
Θα τελειώσουν. Επάνω μου γέρνοντας,
θ’ απομείνουν βουβές, μυροφόρες.
Ολοένα στην ήσυχη κάμαρα
θα βραδιάζει, και μήτε θα βλέπω
τα μεγάλα σαν έκπληκτα μάτια τους
που γεμίζανε φως τη ζωή μου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s