Home

Μόνο καλά έχω να θυμάμαι από ‘σένα.

Παιδί στο χωριό να παίζουμε παρέα. Βόλτες με το άλογο στα χωράφια. Να μαζέυουμε κεράσια  το καλοκαίρι δίπλα στο ποτάμι. Να μου λες ιστορίες για τον εμφύλιο. Πως σε είχε στείλει η μητέρα σου να μαζέψεις κάστανα, σε πήραν οι αντάρτες και γύρισες στην Ελλάδα μετά από 20 χρόνια. Κάθε φορά η ίδια ιστορία, και κάφε φόρα τόσο συναρπαστική. Καθόσουνα με τον παππού στο μαγαζί δίπλα στη σόμπα, αργά το απόγευμα, ήξερα πως θα σαι πάντα εκεί όταν ερχόμουν να πάρω σοκολάτες η καμία κόκα κόλα.

Τα χρόνια πέρασαν, άρχισες να  μου φτιάχνεις και κανα Ελληνικό καφέ, κάπνιζα, μου έλεγες ‘θανασάκη πότε θα το κόψεις?’, ακόμα δεν το κοψα θεια.

Δεν περασα στο πανεπιστήμιο, μου υπενθύμιζες να μη γίνω σαν τον αδερφό σου που είναι ταξιτζής, να πάω να σπουδάσω. Πήγα στο Λονδίνο, σπούδασα, ένα καλοκαίρι έφερα και την Έλενα στο χωριό, καθόσουν και της μίλαγες Ελληνικά, αυτή σου απάνταγε σε greeklish, αλλά βγάζατε κάπως συνεννόηση.

Τα τελευταία χρόνια δε σε έβλεπα πολύ, είναι 700 χλμ μέχρι το Νεστόριο, που να τραβιέσαι με τόση δουλειά…

Πριν μία βδομάδα μου είπαν ότι είχες καρκίνο, σήμερα με πήρε η μάνα μου και μου ‘πε πως σε θάψανε.

Αν το ‘χα μάθει από χτες θα ‘χα πάρει ένα αεροπλάνο και θα μουν στην κηδεία θεία.

Σε ευχαριστώ για όλα. Και σ’ αγαπάω πολύ. Μόνο καλά θα ‘χω να θυμάμαι από ‘σένα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s